زیر پوسته این ببر آهنی یک موتورسیکلت پنهان شده
تینا مزدکی_اگر به شما بگویند این استریملاینر خیرهکننده و کشیده که بیشتر شبیه به موشکهای زمینی دهه ۱۹۳۰ است، در واقع یک رویال انفیلد (Royal Enfield) است، شاید باور نکنید. موتورسیکلتهای رویال انفیلد در دنیای تیونینگ به «موشهای آزمایشگاهی فوقالعاده» معروف هستند؛ پلتفرمهایی منعطف که هر ایدهای را به خود جذب میکنند. مدل جدید Shotgun ۶۵۰ این کمپانی که خودش با الهام از دنیای کاستوم طراحی شده بود، حالا قلب تپنده و اهداکننده این هیولای منحصربهفرد یعنی «کینگزمن» (The Kingsman) شده است.
این موتور اثر دست دیرک اولرکنیگ (Dirk Oehlerking)، جادوگر گاراژ Kingston Custom در گلزنکیرشن آلمان است. نام کینگزمن ادای احترامی به مجموعه فیلمها و کمیکهای مشهور بریتانیایی به همین نام است؛ یک استریملاینر با اصالت آرت دکو که لایههای شگفتانگیزی در خود دارد.
متدولوژی ساخت؛ هنر دست در عصر الگوریتمها
در روزگاری که بیشتر طراحان به رندرهای دیجیتال سهبعدی و نرمافزارهای CAD تکیه میکنند، اولرکنیگ به روشهای سنتی وفادار مانده است. او کار خود را با ماکت روی مقوا آغاز کرد و پس از رسیدن به فرم ایدهآل، قطعات بدنه را با دست از ورقهای آلومینیومی ۲ میلیمتری تراشید و شکل داد.
نتیجه این بدنه دستساز، یک استریملاینر به طول ۳.۹ متر (۱۲.۸ فوت) است. ظاهر آن به وضوح خودروهای رکوردشکن سرعت را تداعی میکند، اما در بطن آن همان پیشرانه دوقلوی ۶۵۰ سیسی رویال انفیلد میتپد. این موتور قرار نیست رکوردی جابهجا کند؛ کینگزمن درباره «سرعت» نیست، درباره «تجسّم یک تخیل بیمرز» است.
طراحی ظاهری؛ تلفیق مدرنیته و رترو
- دماغهی جلو: یک مخروط آیرودینامیک که توسط بستهای دستساز به محور فرمان متصل شده است. چراغ LED فابریک Shotgun ۶۵۰ در نوک این دماغه قرار گرفته و کاورهای چرخ روی دوشاخ جلو، پکیج را کامل میکنند.
- بدنه: بخش میانی بدنه دارای برشهای ظریفی است که پیشرانه و اگزوزهای دستساز و فوقالعاده کوتاه موتور را به نمایش میگذارد. ساختار آلومینیومی با پرچهای محکم پیچ شده و طراح حتی یک دریچه کوچک برای دسترسی به بخشهای فنی و تعمیرات دورهای روی آن تعبیه کرده است.
- بخش عقب و دم: صندلی موتور از جنس جیر قهوهای است که در محل تلاقی بخش میانی و عقب نصب شده است. دم کشیده موتور در انتها با یک برش مقعر به پایان میرسند که چراغ عقب افسانهای یک کادیلاک مدل ۱۹۵۸ را در خود جای داده است.
در جلو فرمان دستساز جدیدی دیده میشود که البته اهرمها، دستگیرهها و حتی کیلومترشمار اورجینال رویال انفیلد روی آن حفظ شدهاند تا اصالت دُنور (Donor) از دست ندهید. با طول نزدیک به ۴ متر، سواری با آن قطعا نیازمند مهارت است و پارک کردنش در فضاهای شهری یک کابوس خواهد بود!
جیمز باند در گاراژ!
اولرکنیگ از فضای خالی پشت چرخ عقب به هوشمندانهترین شکل ممکن استفاده کرده است. او یک محفظه جادار با پوشش چوب و جیر طراحی کرده که درون آن آیتمهای عجیبی چیده شدهاند: یک عدد چتر سلطنتی، آینه، شانه، دربازکن، شیشههای مخصوص، یخ، کارد و چنگال و بطری نوشیدنی.
مجسمهای که راه میرود!
برخلاف بسیاری از کانسپتهای نمایشگاهی، کینگزمن یک مجسمه دکوری نیست؛ این موتور کاملاً کار میکند و راه میرود. مخزن سوخت دستساز آن در جلوی چرخ عقب پنهان شده و از طریق یک درپوش باک رترو قابل سوختگیری است.
در بخش فنی، دوشاخ جلو از مدل Royal Enfield Classic ۶۵۰ قرض گرفته شده است، در حالی که کمکفنرهای عقب مدل شاتگان حذف و با بازوهای صلب (Rigid Struts) جایگزین شدهاند. چرخهای ۱۹ اینچی جلو و ۱۸ اینچی عقب نیز از مدل کلاسیک ۶۵۰ آمدهاند و با لاستیکهای دور سفید (Whitewall) احاطه شدهاند. اولرکنیگ با افزایش ۱۰۰ میلیمتری طول بازوی متحرک (Swingarm)، پایداری این سازه کشیده را تضمین کرده و ظاهر آن را با راهنماهای گلولهای کروم، نشان کلاسیک رویال انفیلد و خطکشیهای طلایی روی رنگ کرم ملایم تکمیل کرده است.
در دورانی که دنیای کاستوم رو به الگوریتمها آورده، تماشای فلزی که با ضربات دست به این زیبایی غیرضروری و باشکوه تبدیل شده، جانی تازه به کالبد هنر صنعت موتورسیکلت میدمد.
منبع: newatlas
۵۸۳۲۳
